Een Verhaal: Spencer’s Gitaar. Door Bill Bell.

Hey allemaal

Het is Bill’s verhaaltjes tijd

Door Bill Bell

Toen Spencer overleed, liet hij zijn muziekinstrumenten na aan Ben Johnson. Ik haal dit aan, want hij liet zijn originele 6 snarige gitaar aan Brady na – om het veilig te stellen en het in onze familie te houden.

Die gitaar heb ik aan Spencer gegeven (Ik kreeg het van een vriend, ongeveer in1980) Ik heb die gitaar altijd in bezit gehad, maar ik heb er nooit op kunnen spelen. Dus toen ik zag dat Spencer hem pakte en zichzelf leerde spelen, heb ik het aan hem gegeven. ( Ik denk dat hij toen ongeveer 14 jaar oud was )

Deze gitaar was bij hem, tot aan het einde van zijn leven.

Toen hij overleden was, heeft de gitaar bij zijn moeder gedaan, dat is ook de plaats waar zijn as staat. – we hopen dat we op een dag in staat zijn om zijn verzoek in te willigen, en hem te laten zakken in de Marianas geul. (Dat is niet zo makkelijk als dat het klinkt.)

Hoe dan ook, ben heeft een paar keer op de gitaar gespeeld als hij op visite was, maar meestal bleef hij in de doos, on aangeraakt. Ik denk dat Ben het voor het eerst op het podium gebruikte tijdens het eerste Spencer Bell Memorial Concert in 2007

Na de show in augustus op de 28e van dit jaar heb ik besloten om het in zijn oude slaapkamer te laten staan. Ik heb meerdere dingen in die kamer staan, maar de gitaar is het middelpunt van de kamer, in mijn opinie.

Afgelopen nacht, heb ik de doos voor het eerst open gemaakt en de gitaar er uitgehaald voor een paar minuten. Ik hoopte dat er magische inspiratie en Spencers geest door mijn fingers zou stromen en mij opeens ‘Go to Hell’ Laten spelen. Natuurlijk, met hetzelfde waardeloze resultaat.

Hoe dan ook, onder in de doos, was een kartonnen bordje – zo eentje die straatmuzikanten hebben, om een paar duiten te krijgen voor hun volgende maaltje. Er stond:

Ik ben niet arm
Ik ben niet dakloos
Ik ben een beetje hongerig
(Maar voornamelijk ben ik hier voor de lol..
Heb je wat kleingeld?)

Dat is mijn zoon….. Om te proberen “Goeie muziek, voor geld….Voor eten’ te maken (er is geen Plan B, toch?)

In de doos zat ook nog de originele tekst van Spencer’s lied “Better than that” en een aantal notities over de fibinachi (sp) vervolg…. Nogmaals, als je weet hoe Spencer was, dan weet je dat het een perfecte combinatie is van willekeurige en verschillende schrijven. Hij was overal, zo lijkt het voor mij en voor anderen. Maar, Spencer was mentaal altijd in beweging en in een constante staat van creativiteit.

Als die gitaar toch eens kon praten………..

Tags:

This entry was posted by Angie on dinsdag, september 21st, 2010 at %H:%M and is filed under The Ties We've Tied. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.