Van de SBL Website

Door Anna Wang

“Hij was in het Gitaar centrum, aan het kijken voor een Ebow, een instrument dat me vandaag de dag nog steeds verbaasd. (en eerlijk gezegd, haat ik het geluid.) Ik was in het Gitaar Centrum omdat ik niks beters te doen had. Ik liep de acoustische ruimte in om wat getaren te bekijken, en ik zag Spencer daar voor het eerst, druk bezig met zijn eigen ding, te tokkelen. I pakte ook een gitaar, ook mijn eigen ding aan het doen…. voor 5 minuten. Wat kan ikz eggen? Ik kon het niet helpen – Nieuwsgierigheid neemt het altijd van mij over als het op vreemdelingen aankomt… vooral muzikale vreemdelingen

“Hi” zei ik, op hem af lopend.
“Hey” Reageerde hij nonchalant
“Ben jij ook een songwriter?” Vroeg ik
“Yeah”
“Wil je een lied voor me spelen?” vroeg ik/

zonder antwoord te even, schraapte deze vreemdeling zijn keel en begon te spelen. “Please, allow me, to introduce myself/my name is Spencer but you can call me what you wanna…”

Op dat moment kon ik het niet helpen, maar ik moest lachen om hoe toepasselijk deze tekst was voor dit moment.
Ik luisterde naar zijn lied, en verwonderde me om zijn woordgebruik. Onnodig omt e zeggen, maar ik was verlaafd nog voordat hij halverwege was.

“Oke, Leuk je te ontmoeten Spencer. Mijn naam is Anna. En je hebt een Konijn genaamd Rowboat huh?”
“Eigenlijk, HAD ik een konijn, hij is nu dood” reageerde hij nonchalant.
“….Oh, Sorry…”

Hoe dan ook, we bleven in die ruimte, kletsend en ideeen pikkend. Ik kan me niet herinneren dat hij ook echt een Ebow heeft gekocht die dag. (Maar ik weet bijna zekerd dat hij dat wel heeft gedaan.) Maar ik weet wel dat we samen naar de uitgang liepen toen de winkel dicht gin. We bleven praten tot we bij de deur waren en stopten daar. Ik weet nog dat ik deze man beter wilde leren kennen, maar helaas, de winkel ging dicht en het was tijd om te vertrekken. Ik keek naar hem, twijfelend wat ik zou doen, toen ik zag dat hij me aan keek met een blik dat zei. “En? Wat nu?”

“Ehmm…” Begon ik. “Ik woon dichtbij, wil je-”
“Yeah” onderbrak hij mij, op die nonchalante toon, die ik goed leerde kennen. ‘Ik volg je met mijn auto.”
“Um, okay. Ik zie je zo.”

We maakten muziek en dronken “Spotted Cow” tot middernacht, omstebeurt liedjes voor elkaar spelend. En dat was het begin van mijn kort maar krachtige relatie met Spence.

Bill Bell vertelde ons nog, dat Anna hem pasgeleden een lied heeft gestuurd dat Spencer op haar computer heeft opgenomen. Genoemd “Change”
Zo gauw de jongens tijd hebben om er wat mee te doen, zullen we het te horen krijgen.

Dank je wel Anna!

Het Euro Team

Tags:

This entry was posted by Angie on donderdag, september 23rd, 2010 at %H:%M and is filed under The Ties We've Tied. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.