Door Shawn Fernando

Hoe kan men ooit beginnen aan een leven dat zo toegewijd is aan een originele aanpak? Een leven zo heroisch en broos, moedig, menselijk en onsterfelijk.
Er is geen manier om te beschrijven wat het met me heeft gedaan om Spencer te ontmoeten, met hem te hebben geleefd, met hem gegeten, met hem gedronken, geschreeuwd.
Er is geen manier om te beschrijven wat het voor mij betekende om hem om mij heen te hebben.
Spencer was als een broer voor mij, een gelijkgestemde ziel, een schaakpartner, een drink maatje, een artiest en een vriend. Hij heeft impact gehad op vele manieren, die ik zelf niet eens zal begrijpen, laat staan kunnen vertellen. Hij was een zowel een bron van insipiratie als een raadsel voor ons. Hij was zowel vertrouwd als vervelend. Hij was zowel een uitdaging als een oplossing. We vochten met elkaar, we daagden elkaar uit, we maakten en we vernietigden.
En tussen dit alles door, groeiden we op.
Ik hoor hem nog steeds, al is het maar een echo van zijn heldere stem. ik hoor zijn vreugde in opstand, en zijn honger naar wetenschap, zijn zekerheden, zijn kwetsbaarheden, en ik weet dat ik een beter mens ben doordat ik heb geluisterd. maar aan het eind, zoals met alle grote kunst, kan zijn aard niet worden gedestillerd om een regel. Er is geen les te nemen van Spencer. Hij was geen fabel, de man was Poëzie. En er is geen groter eerbetoon te geven.

Van Shawn’s moeder, Kamela:

Ja, ik ontmoette Spencer tweemaal, Een keer kort in het huis waar hij en Shawn woonde, in Bronxville. De andere keer was toen Neville en ik naar een concert van hen in New York gingen.
We waren altijd zeer onder de indruk van zijn muzikale talenten en we waren trots op Shawns betrokkenheid bij het album. We spraken met Louise Thompson en planden een verassingsbezoek aan hun show in the Knitting Factory.
Shawn was compleet verrast om ons te zien lopen met Louise en daarna introduceerde Nora ons aan Spencer. Ik zei hem: “Je hebt een ongelovelijke stem, en ik ben blij om jullie eindelijk eens live te zien optreden.” Hij zat op een bank en sprong op, hij pakte mijn beide handen en zei.”Denkt u dat echt?” Ik verzekerde hem. “Ik denk dat echt.” Toen ging hij Shawn alle credits geven. Hij zei dat Shawn geweldig werk heeft geleverd met het album.
Daarna haalden we herinneringen op over een muzikale boodschap die Spencer op hun antwoordapparaat had ingesproken toen ze nog in het huis in Bronxville woonden.
Het was een lied om te zeggen dat ze niet thuis waren, en om een bericht achter te laten, het werd gezongen op een melodie van de Beatles. De jongens herinnerden zich hoe het was. Dus we lieten een muzikale boodschap achter, en het ging van “Hey Shawn, give us a call, we haven’t heard from you for a long long time, and your family is worried sick” Ik dan de precieze woorden niet meer herinneren, maar Spencer kreeg een kick van onze gekke humor.
Ik wou dat ik een kans had om Spencer beter te leren kennen, maar ik weet dat Shawn, Spencer altijd als een genie, een jonger broertje en een goede vriend heeft gezien.

Tags:

This entry was posted by Angie on donderdag, november 4th, 2010 at %H:%M and is filed under Lyrics : Live at Art Fleetwood, The Ties We've Tied. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.